Yarahmadi A, Zare –Farashbandi F, Kachue A, Nouri R, Hassanzadeh A. Effects of Non-Attendance Information Therapy on the Control of Glycosylated Hemoglobin (HbA1C) in Type 2 Diabetic Patients of Isfahan. Mod Care J 2014; 11 (4) :268-274
URL:
http://mcj.bums.ac.ir/article-1-460-fa.html
یاراحمدی اعظم، زارع فراشبندی فیروزه، کچویی علی، نوری رسول، حسن زاده اکبر. تأثیر اطلاعدرمانی غیرحضوری بر میزان هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1C) بیماران دیابتی نوع دوم. مراقبت های نوین. 1393; 11 (4) :268-274
URL: http://mcj.bums.ac.ir/article-1-460-fa.html
1- کارﺷﻨﺎس ارﺷﺪکتاﺑﺪاری و اﻃﻼع رﺳﺎنی پزﺷکی،داﻧشکده ﻣﺪیﺮیﺖ و اﻃﻼع رﺳﺎنی،داﻧشگاهﻋﻠﻮم پزشکی اﺻﻔﻬﺎن،اﺻﻔﻬﺎن،ایﺮان؛
2- ﻓﯿﺮوزه زارع ﻓﺮاﺷﺒﻨﺪی،اﺳﺘﺎدیﺎر، کتاﺑﺪاری و اﻃﻼع رﺳﺎنی پزشکی،ﻣﺮکز ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﻋﻮاﻣﻞ اﺟﺘﻤﺎعی ﻣﺆﺛﺮ ﺑﺮ ﺳﻼﻣﺖ، داﻧﺸگاه ﻋﻠﻮم پزشکی اﺻﻔﻬﺎن، اﺻﻔﻬﺎن، ایﺮان. آدرس:اﺻﻔﻬﺎن-داﻧﺸگاه ﻋﻠﻮم پزشکی اﺻﻔﻬﺎن-داﻧشکده ﻣﺪیﺮیﺖ و اﻃﻼع رﺳﺎنی پزشکی-گروه کتاﺑﺪاری و اﻃﻼع رﺳﺎنی پزشکی ﺗﻠﻔﻦ:09163054816 ﻧﻤﺎﺑﺮ:0563440177 پست الکترونیکی:f_zare@mng.mui.ac.ir
3- داﻧﺸﯿﺎر،گروه داﺧلی،ﻣﺮکز ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﻏﺪد و ﻣﺘﺎﺑﻮﻟﯿﺴﻢ اﺻﻔﻬﺎن،داﻧﺸگاه ﻋﻠﻮم پزﺷکی اﺻﻔﻬﺎن،اﺻﻔﻬﺎن،ایﺮان
4- ﻣﺮبی،گروه کتاﺑﺪاری واﻃﻼع رﺳﺎنی پزشکی،داﻧشکده ﻣﺪیﺮیﺖ و اﻃﻼع رﺳﺎنی،داﻧشگاه ﻋﻠﻮم پزشکی اﺻﻔﻬﺎن،اﺻﻔﻬﺎن،ایﺮان
5- ﻣﺮبی،گروه آﻣﺎرﺣﯿﺎتی،داﻧشکده ﺑﻬﺪاﺷﺖ،داﻧشگاهﻋﻠﻮم پزشکی اﺻﻔﻬﺎن،اﺻﻔﻬﺎن،ایﺮان
چکیده: (235 مشاهده)
زمینه و هدف: آموزش به بیمار، نقش مهمی در کنترل دیابت دارد. آموزش غیرحضوری بهدلیل نداشتن محدودیت زمانی، مکانی و سهولت رابطه مراقبتی با بیمار، روشی مؤثرّ، ساده و ارزان است. هدف از مطالعه حاضر، تعیین تأثیر اطلاعدرمانی غیرحضوری بر کنترل HbA1C بیماران دیابتی نوع دوم ساکن اصفهان بود. روش تحقیق: مطالعه حاضر، از نوع کاربردی است که بهروش نیمهتجربی و طرح دوگروهی با پیشآزمون و پسآزمون صورت گرفت. جامعه پژوهش، بیماران دیابتی نوع دوم مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان بودند که از بین آنها، 64نفر در دو گروه آزمون و شاهد قرار گرفتند. دادههای اولیه، با استفاده از آزمایش خون و فرم گردآوری دادهها جمعآوری گردید. پس از مداخله از طریق ارسال بستههای آموزشی و پیامکوتاه بهمدّت سهماه، بهطور مجدّد HbA1C هر دو گروه تعیین شد. دادهها، با استفاده از نرمافزار SPSS (ویرایش20) و آزمونهای آماری t-test Independent، t-test Paired، Chi-Square و Mann Whitney U تجزیه و تحلیل شد. یافتهها: بر طبق نتایج، HbA1C بیماران گروه آزمون و گروه شاهد، قبل از مداخله، تفاوت معنیداری با یکدیگر نداشت (97/0>P). پس از مداخله، HbA1C بیماران گروه آزمون نسبت به قبل از مداخله کاهش معنیداری داشت (001/0>P)؛ در حالیکه این تفاوت در گروه شاهد مشاهده نشد (37/0>P)؛ همچنین مقایسه دو گروه نشان داد که میزان HbA1C در گروه آزمون، بعد از مداخله دارای تفاوت معنیداری با گروه شاهد بود (048/0=P). نتیجهگیری: پیگیری آموزش به بیماران دیابتی نوع دوم از طریق بستههای آموزشی و پیامکوتاه، اثرات مثبتی بر کنترل HbA1C این بیماران دارد و از آنجایی که این روش، روشی ارزان، ساده و مؤثر است، به مراقبان بهداشتی و گروههای درمان توصیه میشود
نوع مقاله:
پژوهشي |
دریافت: 1404/11/5 | پذیرش: 1404/11/6 | انتشار: 1404/11/6